شنیده بودیم، «سر بی گناه پای دار می رود، اما بالای دار نمی رود»، حال آنکه با دیدن فیلم بسیار غم انگیز «دالان سبز» یا «مسیر سبز» (The Green Mile) و آنچه که در مسیر زندگی خویش، بارها شنیده و یا دیده ایم، اتفاقا «سر بی گناهان بسیار زیادی بر سر دارها رفته است»، و یکی از این بی گناهان که در فیلم «مسیر سبز» دل همه ما را شکست، زندانی سیاهپوست تنومندی بود به نام «جان کافی» (مایکل کلارک دانکن) که به ناحق متهم به قتل فجیع دو دختر بچه شده بود و در نهایت هم اعدام شد و ما را هم داغدار خودش کرد. 
آنچه که در جریان فیلم زیر پوست خودمان احساس می کنیم، درد و رنج هایی نیست که زندان بر این مرد سرشار از انرژیهای شفابخش وارد کرده است، بلکه تنهایی و بی کسی و درد و رنجش هایی است که زندگی چون طناب داری بر گردن این مرد نیک سیرت و خوش قلب انداخته است، و اینک او در پی رهایی از این «زندان زندگی» است.
به قول «مولانا» که فرمود:
این جهان زندان و ما زندانیان
حفره کن زندان و خود را وارهان
