فیلم «وقتی نیچه گریست» به کارگردانی «پینچاس پری» (Pinchas Perry) اقتباسی است بسیار مبتذل، هجو و سطحی از رمان تخیلی «وقتی نیچه گریست» اثر ماندگار«اروین یالوم».
که اگر از شیوایی و نثر هنرمندانه ای که «یالوم» در نگارش رمان خویش داشته است، خصوصا از نظر دیالوگ نویسی و محتوای غنی جملات، گفتگوها و مباحثی که بین «نیچه» و «بروئر» رد و بدل می شود بگذریم، هم رمان و بیشتر فیلم، شخصیت هایی چون «نیچه»، «بروئر» و «فروید» که جزو نوابغ و عصاره های فلسفه، پزشکی و روانشناسی هستند را به سخره گرفته اند، خصوصا کسی چون «نیچه» 
که او را «جراح ذهن و اندیشه»، «کالبدشکاف فرهنگ» و «کاشف فن پرسشگری در اعتلای قدرت آفرینشگری ذهن انسان» نامیده اند، مردی که بیشترین دوران کوتاه و کولی وار زندگی اش را با کوله باری از دردها و بیماری های مختلف در انزوا و تنهایی درونی در افکار تمام ناشدنی اش غوطه ور بود، افکاری که تراوشات برخی از آنها پایه گذار بسیاری از مکاتب فلسفی و روانشناسی و هنری و شکوفایی ذهن بسیاری از اندیشمندان نام آور شد.
و یا شخصیتی چون «ژوزف بروئر» پزشک و فیزیولوژیست اتریشی که توسط فروید و دیگران به عنوان پیشرو اصلی مکتب روانکاوی شناخته شد، در قالب شخصیتی لوده، زنباره، شهوت ران که سرشار از هیجانات و امیال شهوانی و زودانگیختگی های جنسی است معرفی می شود.
و یا زنی نظیر «لو آندریاس سالومه» به عنوان یک زن لوند و اغواگر، فریبنده و خودشیفته معرفی می شود، زنی که گفته شده الهام بخش کسانی چون فروید، نیچه و ریلکه بود و علاقه اش به فلسفه، هنر و مسائل علمی سبب آشنایی او با بزرگان و مشاهیر زمان خودش بود.
و یا تحقیر و به سخره گرفتن زنی نظیر «برتا پپنهایم» همان بیمار تحت درمان بروئر که مبتلا به «هیستری» بود و جریان درمانی اش باعث پی ریزی مکتب روانکاوی شد.
او يك مددكار اجتماعى و طرفدار تساوى حقوق زنان شد و سالهای زیادی سمت مدیریت اتحادیه زنان آلمان را بر عهده داشت و برای روسپیان جوان سرپناه تهیه میکرد و علیه معامله بر سر آنها مبارزه میکرد. سرپرستی پرورشگاه فرانکفورت را بر عهده داشت و در کنار این فعالیتها داستان مینوشت و تحقیقاتش در مورد مسائل تئوریک زنان را به رشته تحریر درمیآورد.
